Een tijdje geleden schreef ik over de verontrustende financiele situatie waarin we terecht waren gekomen. Maar er is nu goede hoop op betere tijden. Jawel, ons nieuwe bedrijf heeft de eerste investeerders gevonden. Het grote probleem dat eerst uit de weg moest worden geruimd was de claim op intellectueel eigendom dat het vorige bedrijf waarvoor de meesten van ons hebben gewerkt op ons meende te hebben. Begrijpelijk dat men daar duidelijkheid over wilde hebben, en ze hebben dan ook de expert die hun oude project ooit had opgestart bij ons laten kijken waar wij nu mee bezig waren. En dat bleek al heel snel dat het in vrijwel niks leek op wat hun ooit aan begonnen waren, en nog altijd hopen terug op de rit te krijgen. Daar is nu een  raport uit gekomen, en we hopen snel een soort vrijwaardingsbrief te krijgen.

In de tussentijd hebben een aantal mensen die bij het bedrijf betrokken zijn een investering toegzegd, en ook zit er een zakelijke lening aan te komen. In mei krijgt een investeringsgroep waar we toegang toe hebben een investering terugbetaald van een ander bedrijf, en we hebben goede hoop dat ze dan in ons willen investeren.

Dus vanaf nu verwacht ik in ieder geval de komende maanden een soort salaris te hebben. En dat is natuurlijk heel erg plezierig! We gaan nu de komende weken een aantal apparaten bouwen en verkopen. Deze apparaten worden geinstalleerd in een kleine waterzuiveringsinstallatie om de kwaliteit van het drinkwater te bewaken, en zendt de waarden uit over Internet zodat ze online bekeken kunnen worden, en het system zal waarschuwingen geven via email en sms als bepaalde waarden worden overschreden.

En verder was er meer goed nieuws, want we zijn nu canadees staatsburger geworden! 10 Februari mochten we naar Surrey om deel te nemen aan de ceremonie. Rohan hoefde niet, die was hier geboren dus die had automatisch al de dubbele nationaliteit, dus die mocht vanaf de publieks tribune toekijken. Hier wat fotos:

De rechter hield een flinke toespraak,  was meer een soort preek, maar het was in ieder geval een serieuze ceremonie.

Nadat iedereen om de beurt de hand had geheven en z'n eigen naam had genoemd, en we met z'n allen de eed hadden herhaald in zowel engels als frans (de twee officiele talen in Canada), mochten we in de rij gaan staan om ons citizenship certificaat in ontvangst te nemen:

Daarna moest natuurlijk het volkslied "O, Canada" worden gezongen, en was het tijd om nog met de rechter op de foto te gaan:

Uncle John, Eline's oom die in Vancouver woont, was ook gekomen, en ook mijn ouders waren mee. We hebben daarna nog lekker gelunched met z'n allen bij White Spot. Een bijzonder dag, en nu kunnen we onze canadeze paspoorten aan gaan vragen.