Omdat we regelmatig vragen krijgen over hoe we nu in Canada verzeild zijn geraakt, hier het verhaal van onze emigratie:

We hebben een "Skilled Worker Visa" aangevraagdt, dat is een visum dat je kunt krijgen als je voldoende punten scoort. Punten krijg je op basis van leeftijd, werkervaring (je beroep moet wel voorkomen op een lijst met beroepen waar vraag naar is in Canada; ik ben computerprogrammeur en dat stond op de lijst),  beheersing van de engelse (of franse) taal, eventuele naaste familie in Canada, eventueel aangeboden werk in Canada, etc. Wij haalden, nadat ik op de Ielts test (een examen engels) de maximale score wist te halen, precies het minimale aantal punten en dat betekende wat wij het visum mochten aanvragen zonder dat we eerst werk hoefden te vinden.

Deze aanvraagprocedure zijn we zelfstandig doorlopen, zonder de hulp van een emigratieconsultant. We moesten geboortecertificaten en een huwelijkscertificaat opvragen, diploma's laten vertalen naar het engels, werkgeversverklaringen laten opstellen, foto's laten maken, etc.

Toen wij begonnen aan de procedure, duurde het ca. 12 maanden voor je het visum in huis had. Dat was toendertijd relatief kort; tegenwoordig duurt het wel 2 jaar.

Ongeveer negen maanden nadat wij de aanvraag hadden opgestuurd naar de Canadeze ambassade in Berlijn, die de visums voor Nederlanders uitgeeft, kregen we een oproep voor een medische keuring. Dat is een teken dat men het papierwerk in orde heeft bevonden. Je kunt een keuringsarts kiezen uit een lijst, en wij kozen om naar een arts in Den Haag te gaan. Na door de arts te zijn gekeurd, moesten we naar een nabijgelegen ziekenhuis om bloed te laten prikken en longfoto's te laten maken. Alle resultaten werden opgestuurdt naar Wenen, waar een arts zit die voor de ambassade de uitslagen beoordeelt. We werden gezond verklaardt.

Toen mochten we de paspoorten opsturen naar Berlijn, en een paar weken later kregen we ze weer terug met een visum erin. In maart 2005 zijn we voor drie weken naar Canada gegaan om te "landden" zoals dat heet, dat betekent dat je je visum aktiveert en ingezetene van Canada wordt. Daarmee konden we ook onze PR-kaarten aanvragen, die je naast je nederlandse paspoort gebruikt als bewijs dat je inwoner van Canada bent.

Doel van deze reis was alles op orde maken voor een overtocht naar Hope, in BC. Dit dorp in de Fraser Valley, op ongeveer een anderhalf uur ten oosten van Vancouver, hadden we tijdens een orientatiereis een jaartje eerder al ontdekt, en leek ons de ideale woonplaats omdat het een leuk klein dorp is in een schitterende omgeving, maar wel in de buurt van grotere steden zoals Chilliwack op een half uurtje rijden.

Ook hebben we toen een huis gekocht. We konden afspreken met de bewoners dat de overdracht plaats zou vinden op 15 november van dat jaar. Dat was mazzel, want in Canada is men gewendt aan oplevertijden van slechts een week of zes. Maar goed, we betaalden dan ook een goede prijs voor het huis. Een woning koop je in Canada inclusief alle keukenapparatuur waaronder de (losstaande) koel/vriescombinatie, en ook hebben we in de koop bedongen dat men de wasmachine en de wasdroger achter zou laten. Verder rekent men lampen en jaloezieen tot het vastgoed en die blijven dus ook hangen. De meeste slaapkamers hebben inbouwkasten, dus je koopt een huis al vrij kompleet.

In diezelfde tijd hebben we een auto (de rood/zilveren truck) gekocht van mensen die wij daar leerden kennen, we hebben bedden besteldt, en we konden in Hope een opslag huren die we helemaal vol hebben gestauwd met spullen om ons nieuwe huis te kunnen betrekken. Een stofzuiger en andere schoonmaakspullen, kunststof tuinmeubels om te kunnen zitten tot onze spullen uit Nederland aan zouden komen, pannen, plastic bestek en borden, pakken drinken, kleine keukenapparaten, gereedschappen, luchtbedden voor de eerste dagen tot de bedden geleverd waren, enzovoort.

Enkele maanden voor ons vertrek bleek de zwarte auto die we in Hope bij een dealer hadden bekeken en ook hadden proefgereden, nog steeds te koop te staan en toen hebben we ook deze (via email en fax) gekocht.

Een paar weken voor ons vertrek uit Nederland hebben we al onze spullen in een grote zeecontainer geladen, waarna deze naar Rotterdam werd vervoerdt om daar op de boot naar Montreal te worden gezet. Ook dit hebben we weer zelfstandig, zonder tussenkomst van een verhuizer, gedaan. Wel werdt natuurlijk de verscheping geregeldt door een expediteur, die ook zorgde dat de container bij ons zowel in Lelystad als in Hope voor de deur kwam. Met hulp van familie en vrienden hadden we de container binnen twee uur (de tijd die bij de prijs inbegrepen zat, anders moesten we per uur bijbetalen) volgeladen.

De laatste tijd in Nederland hebben we dus doorgebracht op oude eetkamer stoelen die we niet mee namen, en wat tuinmeubels die we geleend hadden. Ons waterbed zou ook niet meegaan, dus die hebben we tot een paar dagen voor vertrek gebruikt waarna we nog een paar nachten op geleende luchtbedden met geleendt beddegoed hebben doorgebracht. Ook pannen en bestek enzo konden we lenen, en verder hebben we veel bij familie en vrienden gegeten. In de laatste weken hebben we ook in Nederland bij de notaris de papieren voor de overdracht van het huis in Canada kunnen tekenen. Ook de papieren voor de overdracht van ons huis in Lelystad, dat een dag na ons vertrek zou worden overgedragen, konden we vooraf al tekenen.

We namen hond en kat mee. Hiervoor moest het nodige geregeldt worden voor vervoer, maar door de dieren goed te laten wennen aan hun reiskennels en ook hun eet- en uitlaatschema (dat laatste dan alleen voor de hond) langzaam aan te passen aan de lange reis, ging dat uiteindelijk ook allemaal erg goed.

Tijdens onze reis naar Canada werden we vergezeldt door Eline's vader. Bij aankomst op Vancouver konden we meteen door, omdat we dus al de reis ervoor bij de immigratiedienst waren geweest. We hebben een minivan gehuurt, en op naar Hope. Daar werden we opgewacht door de makelaar, die de overdracht van de woning in Hope had verzorgt. Na vrouw, kind, hond en kat in de woning te hebben afgezet, ben ik met m'n schoonpa naar de opslag gereden om alle spullen op te halen.

De volgende dag de auto's opgehaalt, en terug naar Vancouver gereden om de huurauto in te leveren. Later die week ben ik weer naar Vancouver gegaan, deze keer om bij het douane kantoor de container in te klaren. Ongeveer een week nadat wij waren aangekomen, kwam ook de container aan. We kregen daar vooraf bericht van, en via de kerk hier in Hope waar we eerder al kontakt mee hadden gelegdt, werdt geregeld dat er die dag wel een man of tien was om de container te helpen uitladen.

Toen werd het tijd om op zoek te gaan naar werk. Ik heb het eerst een paar weekjes rustig aan gedaan, maar in januari ben ik daar aktief mee bezig geweest. Dat viel nog niet mee, maar uiteindelijk bracht onze makelaar me in kontakt met een bedrijf dat weer kontakten had met een bedrijf dat software ontwikkelt voor medische toepassingen. Daar heb ik ruim drie jaar voor gewerkt, vanuit mijn eigen bedrijfje "Fraser Valley Software". Leuk werk maar het betaalde erg slecht.

In augustus 2006 is Rohan geboren, onze zoon. Vlak na aankomst in Canada bleek Eline zwanger te zijn (dat was natuurlijk niet helemaal een verassing, maar kwam toch nog enigzins onverwacht). Het is duidelijk dat de eerste tijd in Canada nogal druk en zwaar was.

In het voorjaar van 2009 ben ik komen te werken als manager bij HealthSpace, een bedrijf in Hope dat software maakt voor overheidsinstellingen. Het gaat nu allemaal goed met ons en we genieten nog dagelijks van het prachtige BC!