Sommigen van jullie weten het al, maar voor de meesten zal het geen echte verassing zijn. We zijn ruim een week geleden terug gekomen van een vakantie in British Columbia in Canada, en tijdens die vakantie hebben wij een aanvraag gedaan voor een permanent visum voor dit land. Dat betekent dat wij naar verwachting in het najaar van 2005 of het voorjaar van 2006 zullen emigreren.
 

Sinds januari zijn we al bezig met het verzamelen van geboortebewijzen, huwelijksakte, politieverklaringen, werkgeversverklaringen en pasfoto's, we moesten diploma's laten vertalen, een flink spaarsaldo aantonen en ik heb een examen engels moeten doen. Een heleboel papierwerk dus, maar eind maart hadden we alles rond en kon de aanvraag worden ingestuurd. Dan duurt het nog ongeveer anderhalf jaar voor je het visum hebt.

 

Het zijn een heleboel factoren die een rol spelen bij deze keuze. Al heel lang bekijken wij de mogelijkheden om ons buiten Lelystad te vestigen in een wat landelijkere omgeving. Maar de hoge grond- en huizenprijzen in de beschaafde delen van Nederland maken dit vrijwel onmogelijk. Vandaar dat we ook buiten Nederland hebben gekeken. In Canada spreekt de natuur, de cultuur en de infrastructuur ons erg aan. Er zijn natuurlijk wel meer landen die dit bieden, maar we willen ook weer niet naar een land waarnaar het heel ver vliegen is of waar onze huisdieren eerst in quarantaine moeten. En ook weer niet een land waar het erg heet is of waar men helemaal geen winter kent.

En natuurlijk wilden we graag naar een land waarvan we de taal al spreken. Zo kwamen we dus bij British Columbia, de westkust van Canada, dat vooral bekend staat om de mooie natuur. Ook lijkt ons Canada een beter land voor Tamyra om in op te groeien. De inkomstenbelasting is er iets lager dan in Nederland, huizen en auto's kosten er slechts de helft en ook benzine is er veel goedkoper. Toch is het gemiddelde loon er vergelijkbaar met Nederland.

Verder is het opstarten van een bedrijf daar veel eenvoudiger, en is het werken als zelfstandig ondernemer niet aan zoveel regeltjes gebonden als in Nederland, waar het mij jaarlijks heel veel geld kost omdat ik van de belastingdienst alleen via een duur consultancybureau als freelancer mag werken.

Ook speelt mee dat mijn contract bij de bank waar ik werk over een tijdje afloopt. Het kan nog jarenlang duren, maar binnen een jaar of twee is dit toch wel te verwachten. En dan zit ik dus zonder werk. In Canada wil ik in eerste instantie een (parttime) baan zoeken, om zo de cultuur, markt, taal en gewoonten te leren kennen. Maar uiteindelijk wil ik weer wat voor mezelf gaan doen, liefst vanuit huis.

Tijdens onze trip naar Canada hebben we gezocht naar een plaats om in te wonen. We hebben zo'n beetje alle middelgrote en kleinere plaatsen in het zuiden van British Columbia bekeken, en uiteindelijk hebben we besloten om ons te gaan oriënteren op het plaatsje Hope.

 
Zie www.hopebc.ca. Dit is een plaats met nog geen 7.000 inwoners. Ligt prachtig in de Fraser Valley, vlakbij Manning Park, een natuurpark waar 's winters geskied kan worden. Hope is dus klein, maar heeft wel een ziekenhuis en een grote supermarkt. Met op 35 minuten rijden Chilliwack, een stad van 70.000 man. En nog geen twee uur rijden vanaf Vancouver, waar het internationale vliegveld is en waar ook een oom van Eline woont. Het klimaat is er vrij Hollands, met best wel wat regen en 's winters een laagje sneeuw, maar daartegenover staat dan wel dat de natuur er erg groen is. Wie de film "First Blood", de eerste Rambo-film kent, weet precies hoe Hope eruit ziet en de natuur er omheen. En nee, de gebouwen die door Rambo werden gesloopt waren daar special voor de film neergezet .

We hebben in Hope een kerkdienst bezocht. Voor zo'n kleine gemeenschap was dit een vrij moderne kerk. Toch zullen we nog wel even verder kijken in bijvoorbeeld Chilliwack, maar anders lijkt dit ons ook wel een prima kerk voor ons. Ook ben ik tijdens de vakantie in contact gekomen met een bedrijfje in Hope waar ik misschien zou kunnen werken. Ze maken daar databasesystemen voor gezondheidsanalyses voor met name de overheid. Bijvoorbeeld om de waterkwaliteit te monitoren. Ik heb een boek besteld over de programmeertaal waarmee zij werken (voor de kenners: ze bouwen systemen in Lotus Notes), dan kan ik inschatten hoe snel ik mij dat eigen kan maken. In dit stadium wil ik hen nog niet benaderen, dat doe ik wel als ik meer hierover weet.
 

Het is alleen nog niet zeker dat wij daar ook het type huis kunnen vinden dat wij zoeken. Omdat we er dus wel op vooruit willen gaan ten opzichte van hoe we nu wonen, hebben we besloten om onze zinnen te zetten op een kleine hobbyboerderij met ruimte voor o.a. paarden. Rondom Hope is daar niet heel veel gelegenheid voor, maar mocht dit te lastig worden, dan kunnen we altijd overwegen om eerst in een gangbaar huis te gaan wonen, en dan rustig te zoeken naar een bestaande ranch in de buurt of een stuk grond aankopen en er een laten bouwen. We zullen dus nog een keer terug moeten (nou ja, "moeten", zo ontzettend erg vinden we het niet hoor) om dit ter plaatse verder uit te zoeken.
 

Dus voor ons is het wachten begonnen. Na 15 maanden, eind juni 2005, moet het eerste bericht komen. Dan moeten we ons medisch laten keuren, en dan duurt het nog een maand of drie voor we het visum hebben. Geeft ons wel mooi de tijd om de huizen, caravan, en auto's te verkopen. Dus we hebben die tijd wel nodig ook hoor. En mocht dit allemaal niet zo snel lukken, dan hebben we vanaf het moment dat we het visum krijgen nog drie jaar de tijd om de oversteek te maken.

Mocht er wat te melden zijn, dan houd ik jullie op de hoogte. En mocht je iemand weten die geïnteresseerd is in een vrijstaand huis in Lelystad (eventueel met de mogelijkheid om de bovenverdieping naar eigen idee in te delen), of een recreatiebungalow in Ermelo, dan mag je me altijd benaderen .

De inhoud van deze oorspronkelijke e-mail is aangepast voor publicatie op Internet.